تو سری را به شانه ام بگذار

مطلعی بر ترانه ام بگذار

یک بغل شعر با خود آوردم

ساحلی بر کرانه ام بگذار

با پرستو   بهار می آید

قدمی هم به خانه ام بگذار

با تو از مرگ هم نمی ترسم

لحظه ای جاودانه ام بگذار

بی تو سرما به سفره می آید

آتشی بر زبانه ام بگذار

آفتاب و طلوع و پنجره را

سقف این آسمانه ام بگذار

بی تو عاشق شدن چه بی معناست

دفترم را فسانه ام بگذار

آشنا کن مرا به شیوه ی مرگ

فارغ از این زمانه ام بگذار

تنهای تنها نیستم

           من با تو هستم

می سوزم اما تا رسیدن

             با تو هستم

" بی رخت و بختم "

    - روزی این را باد می گفت-

چشم انتظار پرگشودن

             با تو هستم

در کشتگاهان سیاووشان آتش

  صبح جراحت

         ای تهمتن با تو هستم

گفتی

     "غزل با زخم هامان کینه دارد"

 تا قصه ای از خون نوشتن

                       با تو هستم

خوش مشربی

      با ما بگو طرز تبسم

 فردای پیراهن دریدن

                 با تو هستم

"ما یوسف خود نمی فروشیم " 

تو می روی

و برای من خاطره ای می ماند از دستی

که روزی در دوستی و فصاحت دستم را فشرد

تو می روی

من می مانم با آینه ای تبارک و تعالی

با دستی که تمام ستایش تو را در آسمان نچرخید

تو می روی

من می روم

دوستی می ماند

تنها حضرت دوست می ماند ...

... تو بیشتر می مانی و من زودتر می روم

می روم تا آتشی در کنار رودخانه بپا کنم

آتشی در دره ی تمشک

کنار چشمه ی همیشه جوشانی که بی وقفه جریان دارد

و صدایی که همیشه می ماند

صدایی از صداقت می ماند

و جریانی از زلالی و شادابی

صدایی از شرشر آب

جریانی از تکامل و پویایی ...