يادت چكه چكه به خاطر مي بارد، و غمي را با خود مي آورد كه دل راغب اوست. غمي كه ازلي است و شيرين به دل مي نشيند. غم مي آيد و كلمات رنگ فراق به خود مي گيرند. فراق شعر مي شود و مرا مي سرايد. غم، غربت دارد، و علاج غربت تنهايي است ... در تنهايي مناجات مي كنم: الهي حضرت دوست ... الهي محو فاصله هاي صبور ... الهي نيلوفر و آيينه ... شعر مرا در غزل و حماسه مي نويسد، و در غروب اندوهي مي پيچم.

به زیبایی ات سوگند می خورم. هفده غزل عاشقانه می خوانم. روز و خورشیدم معنا می گیرد، و شب خواب پهلویم می خوابد. تربت پیشانی ام را به خود می خواند و لب هایم با نام ات متبرک می شود. دوستانت مرا در قدقامت مدد می رسانند تا در قنوت، شادی و شفاعت بخواهم، و نانی از گندم و بازگشت به سوی تو ... به بینایی ات سوگند می خورم.

دو نفر که در مسیر دوستی قدم می زنند، به مرور خود را افشا می کنند، و دوست باید چون آیینه رازدار باشد. افشای خود بیش از همه چیز "حریت" می خواهد، و البته معرفت، و حتما خلوص. آیینه ها در هر کجا و به هر آیینی که باشند، رازدار، و با معرفت و باخلوص اند... کسی که این را بداند مسعود است، و کسی که بکار ببندد امیری را سزاوار. آیینه از تبار مسعود است. مسعود آیینه دار شگفتی است.

به امیر مسعود و دغدغه هایی که داشت و شاید هنوز...

  بهار بی حوصله می آید

  فقر درخت بیداد می کند

  و ریشه های منتظر باران

  خشکی می نوشند

  وقتی عدالت نیست

   *

  وقتی که رخت عدالت عریانی ست

  دلگیری سه تار دامنه دارد

  و دفتر شعر فروغ منزوی می ماند

   پاییز،

  اوراقی، کمرنگ..، ناموزون

  رنگ کدورت خاکستری ست

   *

  وقتی که فصل، فصل عدالت نیست

  تابستان صمیمی و خونگرم

  بالی، نه در انحصار پروازست..

  و امتداد علم زمستان،

  تنهایی ست.

   *

  وقتی صدای عدالت نیست

  سقف تفاهم کوتاه است

  صداقت از دوری بوته ی فرهنگ

  می پژمرد..، می میرد

  راستی، درستی، مستی نیست

   *

  باغ قدیمی باباغلام، هم

  خمیازه ای طویل و بی معناست

  در تصاحب موریانه ی سیاست

  و قاب پنجره ها،

  ناتمام، در ابهام فردا

   *

  امروز

  آیینه از مرام عدالت دور است

  آیینه شرمگین حضور است