* پاییز سرد و زرد شروع شده است. پنجره ی اتاق را باز می کنم تا آخرین خبر فصل را از درخت حاشیه ی خیابان بپرسم ؛ چشم های مهربان شمايلي کم رنگ و بزرگ در چشم هایم گره می خورد که بر روی دیوار ساختمان آن سوی خیابان نقش بسته است. تصویری از محسن وزوایی، بچه ی نظام آباد تهران . محسن از فاتحان عملیات " بازی دراز" بود ، همراه  با حسین ادیبان ، علی رضا موحد دانش ، غلام علی پیچک ، علی اکبر قربان شیرودی ...

         * جمعی چند نفره - که محسن فرمانده شان بود- روزهای زیادی را صرف شناسایی قله هاي بازی دراز کرده بودند؛ کوه هایی با صخره های اساطیری و تخته سنگ های غول پیکر که در شب عملیات دوم بازی دراز (عملیات ولایت فقیه) پرشده بود از فرشتگان گندمگون ؛ پرشده بود از سبزه های مخملی ... بازی دراز بود و قله هایی بیشتر از هزار متر بالای دریا، و کمی پایین تر از آسمان آبی، و تنگه هایی با سنگ های اساطیری ... محسن وزوایی از فاتحان بازی دراز بود در اردیبهشت سال 60 ...، و یک سال بعد – در اردیبهشت 61 – در حالی که مهیای فتح بزرگ خرمشهر می شدیم، شهید شد. کنار خاکریز بود که کربلایش را دید. چند ساعت قبل از شهادت به دوست اش گفته بود: " داداشی رفتنی شدم، یقین دارم ساعت های آخره ..."

         * در خیابان شهید مطهری، کوچه ای زیبا با درخت هایی متنوع است که نام دوست مرا بر خود دارد: "محسن وزوایی" ؛ دوست همه ی کسانی که ایران را دوست دارند، دوستی را دوست دارند، محبت را مي پسندند، و دوست دارند مرام محسن بماند. تصویری کم رنگ و بزرگ از محسن بر دیوار خیابان نقش بسته است. تصویری که با دیدن اش دلم می رود... می رود به مقتل خرمشهر، می رود به مقاتل روزهای دفاع . مقتل یعنی تشنگی، نهایت زخم، وفور تماشا، نصرت و نور...