غروب رفته و مغرب اومده و اذون امامزاده قاسم شمرون به آسمون بلند شده. آقاموسا درست میگفت و من و اوس محسن و امیرخان و دو سه نفر دیگه که اونجا بودیم، دربست قبول داشتیم که نماز جماعت مسجد که تموم شد، هوا و هدر و افرا تفرا نشیم و یه راست بریم گلاب دره. اول جاده ی خاکی رو بریم تا بند و راه بالا بریم و تو کافه ی بهروز یه نموره حشر و نشر کنیم. بغل حوض اتراق کنیم و حضرت باعشق غزل بخونه و آقاموسا تا بشه و خم بشه و بشینه و بگه: الاهی شکر! هر چی هستیم به لطف مولا و همت یاران، بدتر از اونی که بودیم، نشدیم.

    حالا شب رفته و سحر شده و سپیده اومده و یکی به گوش یکی دیگه میگه: تو رو به کاری آوردن اینجا و میگردونن و میبرن، مشتی! تو رو به انکار نیاوردن که یا نبرن و یا اگه ببرن، به هیچ و پوچ ببرن، عشقی..

     شما خوابو از چشمام گرفتی، آقامحمد. شمایی که آزاد شدن شهرو وقتی شهید شده بودی دیدی و شاهد بودی. حالا سالای ساله که این شهرو به اسم شما میشناسن. میلیارد سالم که بگذره بازم به سینه ی این شهر اسم شما حک شده. آخه دل این شهر با اسمت سوخته و با رسمت ساخته و پرداخته شده. جوونای دهه ی شصت یادشون نمیره اون روزی که همه ی مردم اسمت رو شنیدن که توی شهر پیچیده بود و ولوله شده بود. همه دستای گرم خدا رو دیدن و هو کشیدن.

    از همون روز قرارو از دلم گرفت و پرده ی اشکو جلو چشمام کشید. سرم رو پایین انداختم و دیدم دهه ی شصت شده و خرداد رسیده و فرشته های پرنیان پیکر، پشت دیوار مسجد جامع، روبه روی آقامحمد واستادن و چاق سلامتی میکنن و بهش تبریک میگن. یه صدای حزین و شکسته هم هی میخونه: نبودی ممد! نبودی ببینی شهر آزاد و رها شده و خون یارات پرثمر شده.. ولی شما بودین آقامحمد. اونا افسوس ندیدنت را میخوردن.. 

      ۱)بعد از ظهر یک روز پررنگ پاییزی بود. پاییز جوان سال شصت و شش. در حیاط زرد و قهوه ای دانشکده ی روان شناسی نشسته بودم و برای دوستم شعر می خواندم. یک مثنوی که با این مصرع شروع شده بود: "زخم ها بر من هجومی آورید.." کاظم گفت: بیا بریم پیش قیصر. من امروز باهاش قرار دارم. دانشگاه تهرانه. دوست دارم این شعرو براش بخونی.." رفتیم و رسیدیم و روی یک نیمکت بغل دانشکده ی ادبیات نشستیم و شعر خواندیم. در حیرت بودم از وسعت دانش و افتادگی قیصر. اول گفت: "دوست دارم شعرتو با صدا و لحن خودت بشنوم.." من هم خواندم و خواندم تا اینکه رسیدم به پرده ی شهادت دوستم ایرج که در جنوب خرمشهر دست های جوانش با ترکش عمود قطع شد.. اشک و پاییز امانم را برید. قیصر کاغذهای خط خطی و خیس را از دستم گرفت و بوسه ای به پیشانی ام زد و ادامه ی شعر را آرام نجوا کرد. گوشه ی پایین کاغذ نوشت: "دست شما درد نکند..."

    ۲)"وقتی تو نیستی / نه هست های ما / چونانکه بایدند / نه بایدها...

    مثل همیشه آخر حرفم / و حرف آخرم را / با بغض می خورم 

    عمری است / لبخندهای لاغر خود را / در دل ذخیره می کنم: / باشد برای روز مبادا!

    اما / در صفحه های تقویم / روزی به نام روز مبادا نیست / آن روز هر چه باشد / روزی شبیه دیروز / روزی شبیه فردا / روزی درست مثل همین روزهای ماست / اما کسی چه می داند؟ / شاید / امروز نیز روز مبادا باشد!

    ...هر روز بی تو / روز مبادا است!"*

    ۳)در نیم شب کم رنگ پاییزی با درد شدیدی در سینه از خواب بیدار شدم. نشستم و جمله و کلمه و حرفی را به زبان آوردم. با روان نویس قرمز چند خط نوشتم که رنگ و بوی آخرین نوشته های یک محتضر را داشت... شب را با درد و اندوهی که هم می دانستم از کجاست و هم نمی دانستم، با زمزمه ی نام چهل دوست خوب خدا، با غزل خواجه ی شیراز.. سحر کردم. صبح زود شاهرخ تماس گرفت: "سلام عزیزم"  گفتم: "سلام، خوبی شاهرخ جان؟" صدایش نازتر از همیشه بود. با بغضی نه چندان پنهان در گلو گفت: "نه، خوب نیستم. قیصر امین پور رفت از بین ما.. به سیدعباس هم بگو، عزیزم. بگو چقدر تنها موندیم.." دیدم تمام حجم دلم ابری شده و ابرها هوای باریدن دارند..

   ۴)در روزگاری که چه بسیار شاعران و هنرمندان جوانمرگ می شوند، خود را نیز در مقام اتهام می نشانم و در مرگ غریبانه ی قیصر باشکوه شعر فارسی سهیم می دانم. کاش موسم پاییز از باغ فرهنگ این سرزمین به یکباره کوچ کند... 

--------------------------------------------------

*قسمتی ازشعر "روز مبادا" - از دفتر "آینه های ناگهان".

     یه کوله بار خسته و رنگ و رو رفته داریم، برمیداریم و میکشیم و میریم یه طرفی که جنگل و رودخونه و بیخیالیاش منو یاد اون سالای نوجوونی میندازه. یه شیشه ی شکسته ی آفتاب خورده هم داریم که میبریم و با بوسه ی فرشته هایی که شبا میان کنار چشمه و موهاشونو شونه میکنن بند میزنیم. یه ساعت و یه انگشترم داریم که نمیبریم. میریم که رفته باشیم.. یاد اون روزا به خیر که میرفتیم که دیگه برنگردیم. جاده ها انگاری یه طرفه بودن و هر جا شبو صبح میکردیم شهرمون میشد..

     دیگه میخوام تنها سفر کنم. برم نخجیر با یه کوله و یه عصا و یه ابریق و یه کیسه خواب که برای خوابیدن نیست. یعنی هست ولی دیگه خواب به چشمام نمیاد. اگرم بیاد خواب شیرین تو نمیاد که اون ستاره ی شعرا بیافته وسط سینه ی سبز جنگلای شمال. تو صندل سفید داشتی و من صندل سرخ. درختا و سبزه ها به من و تو آفرین می گفتن و رودخونه ثنای تو رو میسرود. دستامون به اون یه نفر حرمت میذاشتن. نگفته بودم که من صوفی شده بودم و یه خرقه ی خوشگل تنم بود. یه کلاه سه ترک هم سرم بود و یه صندوقچه ی نونوار زیر بغلم بود که توش پر بود از سنگای کریمه. یه طوق طلایی به گردنم بود و یه طوطی تاجدار روی زانوم نشسته بود و از کف دستم تخمه ی آفتابگردون برمیداشت و میشکست و مغزشو نوش میکرد. یه فال گرفتم و با هم خوندیم: دیده آیینه دار طلعت اوست..

   کارت میتونه یه نیمچه قمه ی ساخت زنجون باشه. یا خودش یه قمه ی درست و حسابی باشه و وسط ظهر عطش و عاشقی بدنش به دست مشت عبداله که اگه بخواد از دلش بنویسه، یسارش جیگر سفید رو میسوزونه و یمینش جیگر سیاه رو. بلکه تموم کنه قصه ی پرغصه و تکراری دل دادن و مفت باختن و آه و واویلا..