برای سید محمدی که جهان آراست

                     و خاطره ی جاودانه اش

در هر آینه می بینم

  خرّمشهر می درخشد

    در میان شهرهای جهان

خاک شهر را بوسیدم

سجده ی فرشتگان را دانستم

      مشت خاکی عطرآگین

       در میان مکّه و طائف

        خاک نجیب حضرت آدم

خرداد بود و خرمشهر

  خرداد بود و فرشتگانی

     که جهان را آراستند

        به نوری و لبخندی

عشق ولادت یافت

دیوانگی شهر را انباشت

خوابناکی فراموش شد

    در آن روز نافراموش

           سوّم خرداد

             در سال های شصت و یک هجری

               در عاشر محرّم

فرشتگانی آمده بودند

  از جنس رویا

     با گیسوانی معطّر و مشکی

        گیسوانی سرشته از شب

در ظهری بهاری

     فرشتگان به رقص آمدند

این کوچه تا چند

بدون سنج و سینه بماند؟

   سنج و سینه و پرچم

     صدای شیهه ی اسبان

       عطر برنج نذری...

این کوچه در تمنّای توست

      قمر بنی هاشم!

 تا تو قدح به دست

  از کوچه بگذری

     و شهر را

        خرّم ترین شهر جهان سازی

از ماهِ بی بدیلِ بنی هاشم

   در کوچه های شهر 

     در تکیه های کوچک

       داستان های قشنگی جاری ست

آن ماهِ بی بدیل

   چه لطف ها می کرد...

چه خوب می دیدم

در شهر آشنایی و خرّمشهر

از کوچه ای به کربلا رفتم

   دلریش بودم و عاشق

      تا آستانه ی دریا رفتم 

        تا کرامت ابر

          تا سپیدی ایمان

در کوچه ی حسینیه بودم

آن ماهِ بی بدیل

   شوری بپا کرد

     عشق بودو

          حضرت ماه

و شهر عاشق

   شهر جهان آرا

            خرّمشهر